توکیستی که من اینگونه بی توبیتابم؟

 

شب ازهجوم خیالت نمی برد خوابم؟

 

 

توچیستی که من ازموج هرتبسم تو

 

 

بسان قایق سرگشته روی مردابم

 

 

تودرکدام سحر

 

 

برکدام اسب سپید

 

 

توراکدام خدا؟

 

 

توازکدام جهان؟

 

 

تودرکدام ترانه توازکدام صدف؟

 

 

تودرکدام چمن همره کدام نسیم؟

 

توازکدام سبو؟

 

 

من ازکجاسرراه توآمدم ناگاه؟

 

 

چه کردبادل من آن نگاه شیرین   آه!

 

 

مدام پیش نگاهی مدام پیش نگاه!

 

 

کدام نشئه دویده است ازتودردل من؟

 

 

که ذره های وجودم توراکه می بینند

 

 

به رقص می آیند

 

 

سرود می خوانند

 

 

چه آرزوی محالی است زیستن باتو

 

 

مراهمین بگذارندیک سخن باتو

 

 

به من بگوکه مراازدهان شیر بگیر

 

 

به من بگوکه برودردهان شیربمیر

 

 

بگوبروجگرکوه قاف رابشکاف

 

 

ستاره هاراازآسمان بیاربزیر

 

 

تورابه هرچه توگویی به دوستی سوگند

 

 

هرآنچه ازمن خواهی بخواه صبرمخواه

 

 

که صبرراه درازی به مرگ پیوسته است

 

 

توآرزوی بلندی ودست من کوتاه

 

 

تودوردست امیدی وپای من خسته است

 

 

همه وجودتومهراست وجان من محروم

 

 

چراغ چشم توسبزاست و

 

 

                                                                           راه من بسته است…! 

 

                                                                                                                                                                                  "      فریدون مشیری"