گفتم" این باغ ار گل سرخ بهاران بایدش؟"

گفت" صبری تاکران روزگاران بایدش

تازیانه ی رعدونیزه ی آذرخشان نیزهست

گرنسیم وبوسه های نرم باران بایدش"

 

 

 

گفتم" آن قربانیان پار...آن گلهای سرخ"

گفت" آری..."ناگهانش گریه آراش ربود

وزپی خاموشی توفانیش

گفت" اگردرسوگشان

ابرشب خواهدگریست

هفت دریای جهان یک قطره باران بایدش"

 

 

گفتمش"خالی است شهرازعاشقان

                                وینجانماند

مردراهی

 تاهوای کوی یاران بایدش"

گفت "چون روح بهاران آیدازاقصای شهر،

مردهاجوشدزخاک آنسان که ازباران، گیاه

وانچه می بایدکنون

صبرمردان و

                    دل امیدواران بایدش!..."

 

 

                            "  شفیعی کدکنی"