فرزندان

 

 

 

فرزندان شما به حقیقت فرزندان شما نیستند.

  

 

  

آنهاپسران ودختران زندگی انددرسودای خویش.

 

  

 

آنها ازکوچه وجود شما می گذرند اما از شما نیستند،

 

 

 

 

و اگرچه با شمایند به شما تعلق ندارند.

 

 

 

 

عشق خود را برآنها نثارکنید،

 

 

 

 

اما اندیشه هایتان را برای خود نگه دارید.

 

 

 

  

زیراآنهارا نیزبرای خود اندیشه ای دیگراست.

 

 

 

 

جسم آنها رادرخانه خودمسکن دهیداما روح آنان را آزاد گذارید.زیرا روح آنان

 

 

 

درخانه فردا زیست خواهدکرد

 

 

 

 

که شما حتی دررویا نمی توانید به دیدارآن بروید.

 

 

 

 

ممکن است تلاش کنیدکه شبیه آنها باشید اما مکوشیدکه آنان را مانندخود

 

 

 

 

بار بیاورید.زیرا زمان به عقب بازنخواهدگشت وبا دیروز درنگ نخواهدکرد.

 

 

  

 

شماکمانی هستیدکه ازچله آن فرزندانتان همچون  تیرهای  جاندار به آینده

 

 

 

 

 پرتاب می شوند.

 

 

 

  

کماندار نشانه  را در بی نهایت می بیند و با قوت  شما را خم میکند

 

  

 

 

تا تیرهایش با شتاب به دوردست پروازکنند.

 

 

  

 

بگذارید فشار این خم شدن با شادمانی همراه  باشد،زیرا کماندار چنانکه

 

 

 

  

تیرهای پرشتاب را دوست دارد، ثبات و استحکام  کمان  نیز برای او عزیزاست.

 

 

  

 

"پیامبر"

 

جبران خلیل جبران