حسب حالی ننوشتی وشدایامی چند     محرمی کوکه فرستم به توپیغامی چند

مابدان منصب عالی نتوانیم رسید              هم مگرپیش نهدلطف شماگامی چند چون می ازخم به سبورفت وگل افکند نقاب     فرصت عیش نگهداروبزن جامی چند

قندآمیخته باگل نه علاج دل ماست           بوسه ای چندبرآمیز به دشنامی چند

زاهدازکوچه رندان به سلامت بگذر                   تاخرابت نکند صحبت بدنامی چند

ای گدایان خرابات خدایارشماست                     چشم انعام مدارید زانعامی چند

پیرمیخانه چه خوش گفت به دردی کش خویش          که مگوحال دل سوخته باخامی چند

حافظ ازشوق رخ مهرفروغ توبسوخت

کامکارانظری کن سوی ناکامی چند

*****

از نامه هایی که نوشته ام(۱):

برای معلم خوب واستادگرانقدرم آقای شعاعی

آقای شعاعی سلام

چقدردلم برایتان تنگ شده است.دیروزکه ماجرای کلاس دایی سعیدم راشنیدم

دوباره هوس کردم همان شاگرددبیرستانی بشوم وبیایم سرکلاس بنشینم باهمان بچه هاوهمان درس وخنده وشوخیهای شما،سوالهای بی پایان من،ساعتهای شیرین ودوست داشتنی  ادبیات روزهای سه شنبه،بحثهای من وملاحت  ومریم ،غمگساریها،قهروآشتیهایی که باشماداشتیم!...درددلها،رازهای نگفته ای که می خواندید...آه چه بگویم مگرمی توان آنهمه حرف رابرکاغذآورد؟مگر می توان آنهمه شورواشتیاق رابه تحریرکشید؟مگر من می توانم حتی برای  یکباربرای یک نفرهم بگویم که چطورشما  بذرامیدرادرجان من پاشیدیدودرآسمان سیاه وبی ستاره من چطورآفتاب شدیدوبرجان سردمن تابیدیدومرابه نورمحبت وصداقت وایمان به فردا زنده کردید؟...

مگرمن میتوانم باکسی ازنصیحتهایی که به شمامی کردیم!!!:

مهرتابان به تونمی گویم                                                 باگل وسرو روگشاده نباش

باغ گلهای هرزه هم دارد                                         من فقط گفته ام که ساده نباش

ازشعرهایی که برتابلومی نوشتیم !!!:

دوست دارم که دوست عیب  مرا                                  همچوآیینه پیش روگوید

نه که چون شانه باهزارزبان                                         پشت سررفته موبموگوید

ازابیاتی که سرکلاس  می خواندیم تابچه هاآنرا «تجزیه وترکیب» کنند،ازگوشه کنایه هایی که به درها می زدیم تادیوارهابشنوند،چیزی بگویم؟

ازشیطنتها وبچه بازیهایمان،ازآنهمه مزاحمت پی درپی تلفنی وحضوری درمنزل ،کلاسهای عمومی فارابی ،کوشیار و...ازآن دیوانگی هایی که نزد شما بیرون می ریختم،

ازگریه هایی که پیش شمامی  کردم،ازآن سوالهای به ظاهرکودکانه وساده چیزی بگویم؟

من چگونه می توانم برای کسی بازگوکنم  که درجواب سوالهای من ،چه دنیایی ازجواب برویم می گشودید؟آه استادعزیزم  من نه می خواهم ونه می توانم این خاطراتم راباکسی درمیان بگذارم.

میدانید،تابحال نشده که من چیزی ازخدای بزرگ تقاضاکنم وبه من ارزانی ندارد.شمادایی مهربان  من یکی ازآن  نعمتها بودید که خداوندبه من ارزانی داشت.من ازشما خیلی چیزهاگرفتم وخیلی چیزهای دیگریادگرفتم.درتمام مدت این 6 سال ،زحمت های مداوم من نسبت به شما وخانواده عزیزتان بخصوص همسرمحترمتان  شایدغیرقابل تحمل بوده.راستش رابخواهیدیکی دوبارهم ازبرخوردتان  که میدانم دلیلش خستگی وکلافگی ناشی ازمراجعات مکرر من بود،ناراحت شدم  ولی همیشه حق رابه شمادادم وباورکنید

ازوقتی ازدواج کردم بااینکه بارها آرزوی ملاقات  باشماوخانواده مهربانتان راداشتم،خودداری کردم وگفتم«بگذاردیگراین دایی  عزیز استراحت  کند.بگذاراین چندساعت فراغت رابه خانواده خودبپردازد،کمی به حرفهای زن دایی گوش بدهد،دستی به سرهدیه بکشد وصحبتی باحامدداشته باشد»

دایی عزیزم

بهانه نوشتن این نامه ماجرای پریروز کلاس دایی سعیدبود.جمله زیبای شما که:«میدونی منهم دایی آسیه هستم» بقدری مراتکان داد وخوشحال کرد که یک روز تمام  مرابه کلاس۳/۲مدرسه دهخدابرد وآنقدر خاطرات به من فشارآوردکه شروع کردم به نوشتن.

یک چیز دیگرهم هست که واقعا ازصمیم قلب شادشدم  وباخودم گفتم «چه خوب شدکه این یکی دایی من باآن یکی دایی من آشنا شد»

به هرتقدیر

آرزوی من این است  که درپناه خداوندبزرگ وباعنایات خاصه  حضرت حق ،به همراه همه عزیزانتان که عزیزان من هم هستند سالهای سال باسلامت  وخوشدلی زندگی  کنید وبانوروجودتان به زندگی ماروشنایی بخشید وآخراینکه به قول ملاحت

                                    امیدواریم درتعلیم وتحصیل پیروز،

                                                                                 درذهنهاشب افروز

                                                                   ودردلها همواره تجلی روزباشید.

 

                                                                         خواهرزاده وشاگردوارادتمندهمیشگی شما-آسیه  40  /1

بامدادسه شنبه 21شهریور 74