باغ قصه یادت هست؟

 

آنجا که می شد

 

درشبنمی غرق شد

 

برشبنمی زورق راند...

 

کوچه باغ کودکی ما

 

همرنگ چشمهای توبود

 

سبزینه چشم!

 

نمیدانم کجای جاده گمت کردم...

 

 

پائیزکه مادر

 

پنجره هارابرباد می بست

 

به حیرت چشمهای تومی گفت:

 

"سبزینه چشم !

 

همیشه ارمغان پنجره های گشوده برباغ

 

آفتاب

 قاصدک

 نسیم و

شمیم نبوده است

 

صدای پای باد می آید

 

 

هراسانم!"

 

همیشه می خندی

 

 

همیشه می گفتی :

 

"مادر!

 

کدام شبگردرا

 

برچارچوب آبی پنجره

 

 

دستی بوده است؟

 

من به ارتفاع پنجره ایمان دارم"

 

 

من اما

 

به هیچ پنجره ایمان ندارم

 

پنجره اگربلندتربود

 

دست خزان به نگاه  خرم چشمانت نمی رسید

 

پنجره اگربلندتربود...

 

"ملاحت اسدالهی"