زلف آشفته وخوی کرده وخندان لب ومست

 

پیرهن چاک وغزلخوان وصراحی دردست

 

نرگسش عربده جوی ولبش افسوس کنان

 

نیمه شب دوش به بالین من آمدبنشست

 

سر  فرا گوش من آورد به آواز حزین

 

گفت ای عاشق دلخسته من خوابت هست؟

 

عاشقی راکه چنین بادۀ شبگیردهند

 

کافرعشق بودگرنشودباده پرست

 

بروای زاهدوبردردکشان خرده مگیر

 

که ندادندجزاین تحفه به ما روزالست

 

آنچه اوریخت به پیمانۀ مانوشیدیم

 

اگرازخمربهشت است وگرازباده مست

 

خندۀ جام می وزلف گره گیرنگار

 

ای بساتوبه که چون توبه حافظ بشکست