عشق

 

 

گاهی ستاره ایست

 

 

حک شده بردورترآسمانه

 

 

تاتنهاببینی

 

 

وهرگزش دست نیابی

 

 

عشق گاهی

 

 

تسکینی است بردل

 

 

تاازخستگی راه

 

 

فرتوته بیاسایی

 

 

ودشواری راه رانیندیشی

 

 

عشق  سکونگاهیست گاهی

 

 

 

برچارچوب تنگ کاشانه ای

 

 

تادیگرت هرگز

 

 

قدم بردرگاه نگذاری

 

 

 تاآستانه پوسیدن

 

 

عشق تمنائیست گاهی

 

 

ازخواستگاه خاموشی

 

 

تافراموشی

 

 

آه...

 

 

دربی پناهی این باغ

 

 

سهراب گونه به دنبال عشق می گردم

 

 

بافریادفشرده بغضی

 

 

تاگلوگاه خونین شادی را

 

 

 مرهمی باشد...!

"ناجی غریبی زاد"