نازنین من،شیربچه مردادی من که همیشه غرشهایت بیادم

 

می آورد که «شیر،سلطان جنگل است »وریاست طلبی های

 

توتنهاازسرشت گرم وآتشینت نشات میگیرد.برای تومی نویسم.

 

 

 

کوچولوی تپل من!

 

بدنیا که آمدی فقط دوتالپ بزرگ وخوشگل

 

داشتی ویک اندام لاغروبلند.وقرمزبودی مثل چغندر!خیلی عجله

 

داشتی،در32هفتگی بدنیاآمدی ومن برای اینکه تورابه وزن

 

طبیعی سایر بچه ها برسانم تمام شبها تاصبح وتمام روزهاتاشب

 

آماده به خدمت درکنارتوبودم وهمین باعث شدکه درمدت

 

کوتاهی به وزن نرمال وبالاترازهمسالانت برسی.توتکلیف مرا

 

همان 12 ساعت اول روشن کردی:هرکاری کردم آرواره هایت

 

راقفل کرده بودی وشیر نمیخوردی تاجائیکه فکرکردم چون پیش

 

ازموعدبدنیاآمده ای،رفلکس مکیدن وبلعیدنت کامل نشده.امااز8

 

صبح فردابامیل خودشروع کردی به شیرخوردن! وبه من اعلام

 

کردی که درهیچ شرایطی تابع اجباروزورنیستی!

 

 

تپلچه من!

 

 

باآرامش تمام شروع کردی به بزرگ شدن .6ماهگی دودندان

 

پیش پایین آوردی وتا13ماهگی با همان دوتازندگی کردی!غذاکه

 

میخوردی بین همان دودندان گیرمی کرد!!

 

 

 

 

 

 

      

 

 

 

 

 

 

یکساله بودی که توورضارا گذاشتیم وعازم سفرخانه

 

خداشدیم.من که سالها آرزوی چنین روزی راداشتم ویکباردرزمان

 

بارداری تواین فرصت راازدست داده بودم، این باردیگردل یکدله

 

کردم وشمارااول به خداسپس به مادرجون وزن

 

 عموسپردم.بعدازدوهفته که آمدیم دیگر مرانمی شناختی!

 

شروع کردم به نازدادن وگفتن جملات آشنا:اونی که موهای

 

فرفری داره کیه؟اونی که دماغ عروسکی داره کیه؟اونی که

 

مامانش دوستش داره کیه؟...وتازه مراشناختی!بیادآوردی وبه

 

آغوشم آمدی!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

آخ کوچولوی شیرین لجبازمن!

 

چقدرسرسخت بودی!

 

چقدراحساس فرماندهی وحکومت برهمه درتو قوی بود!

 

وچقدرمن تلاش کردم تاضمن اینکه به غرور بی پایان تولطمه ای

 

وارد نشود به توبفهمانم که جایگاه هرکس درخانواده به کارایی،

 

توانمندی و...اوست ویک فسقلی فرفری  یکساله نمی

 

تواندرییس خانواده باشد.

 

 

چقدرتلاش کردم ،چقدرمشاوره رفتم تابتوانم توراازاین حال های

 

لجبازانه بیرون بیاورم.وخب بایاری آقای نصیری ومشاوران دیگر

 

تاحدزیادی موفق شدم .3سالگی گذاشتمت مهد.توکه درخانه

 

باهیچ دوست وفامیلی حرف نمی زدی وکسی راتحویل نمی

 

گرفتی، بهترین شاگردمهدکودک بودی.خانم خطیبی مدیرمهدت

 

میگفت:" درطول این سه سال نشدکه من یکباربه فرشته بگویم

 

این کاررابکن یاآن کاررانکن!نیازبه هیچ توضیح وتذکری ندارد!"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                          

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

گل کوچولوی تپل من از5سالگی بهمراه الهه شروع کردید پیش

 

پدرجون درس خواندن.قبل ازشروع مدرسه مثل همه بچه های

 

خانواده ماباسوادشده بودید.نامه هایت رانگهداشته ام:به امام

 

رضا وبه امام علی.گفتی که دلت برایشان تنگ است وبه امام

 

رضاگفتی که:"به خدابگویه کاری بکنه هرطورشده توروببینم".

 

 

یک روزکه برای مدرسه بیدارت کرده بودم دیدم اوقاتت تلخ

 

است.علت راکه پرسیدم گفتی "چرانمیتونم ببینمشون؟منکه

 

همش دارم دعا میکنم".وبعدبادلخوری گفتی" فقط ملیکا

 

خوابشونو می بینه"گفتم "ملیکاکیه؟"گفتی" مادرامام زمان

 

دیگه"!!!

 

 

 

همه وجودمن !

نمیخواستم خورشیدوازت بگیرم/نمیخواستم آسمونت ابری باشه

نمیخواستم  که چشات بارونی وسرد/ سهم توگریه باشه بیصبری باشه

دخترم دلخوشی مامان همیشه / به گل افشونی لبخندتوبوده

خودش آشنای پاییزه واما/  براخاطر توازبهارسروده

نازنین من اگه تاریکم غمی نیست /توبه فرداها به روشنی بیندیش

همه ی پنجره ها ارزونی تو / به جهانی خوب و دیدنی بیندیش

 

 

 

 

عزیزترین!

 

 نشودفاش کسی آنچه میان من

 

وتوست ...

 

 

 

 

وبدان: «ان مع العسریسرا»   ومن به وعده

 

 پروردگارم امیدوارم که فرمود:«ومن

 

تورابرگزیده ام  پس بدانچه وحی می

 

شودگوش فرادار.این منم خداوندیکتا که

 

خدایی جزمن نیست پس مراپرستش کن

 

وبه یادمن نماز به پادار.هماناآن ساعت

 

حتما آمدنی است میخواهم وقت آنراپنهان

 

 دارم تاآزمایشی باشدبرای ایمان بندگان."

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                 دخترکلاس اول

 

 

گل من!

 

 

 

        « گرچه شب تاریک است،

 

 

                          دل قوی دارسحرنزدیک است»

 

 

                                                        قربانت

 

                                                           مامان